تو را دوست می دارم بی آنکه بدانم چرا

سوختم اتش گرفتم از رفیق و نا رفیق

از غریب و اشنا یاران هم پیمان بگو

تو رو باید میشناختم که هزار تا چهره داشتی

روی احساس و دل من داشتی قیمت میگذاشتی

رفیقان یک به یک رفتند مرا در خود رها کردند

همه خود درد من بودند گمان کردم که هم دردند

چکه کن ای ابرک من مثل ستاره بر زمین

طلوع میلاد مرا در شب بی غزل ببین

پشت غزل گریه رنگین کمون سر میزن میچکه رنگاش رو زمین طلسم ظلمت میشکنه